Charinus acosta – miniaturowa amblypyga z Kuby

Charinus acosta to jeden z najmniejszych tępoodwłokowców spotykanych w hodowli. Długość ciała dorosłych osobników wynosi zazwyczaj około 4–8 mm, natomiast razem z odnóżami osiągają około 2–3 cm. Mają delikatną, spłaszczoną sylwetkę oraz długą pierwszą parę odnóży, która pełni funkcję czuciową i służy do badania otoczenia.

Gatunek pochodzi z Kuby i wybiera zacienione, wilgotne miejsca pod korą, kamieniami oraz wśród leśnej ściółki. Nie posiada jadu i nie stanowi zagrożenia dla człowieka, jednak ze względu na niewielki rozmiar, szybkość oraz delikatną budowę nie powinien być brany na ręce.

Terrarium dla Charinus acosta

Dla jednego dorosłego osobnika wystarczy dobrze wentylowany pojemnik o wymiarach około 10 × 10 × 10 cm. Przy hodowli niewielkiej grupy lepiej przygotować większy zbiornik z kilkoma osobnymi kryjówkami. W środku powinny znaleźć się pionowo ustawione kawałki kory korkowej, suche liście oraz wilgotne podłoże, które nie może całkowicie wysychać.

Najlepiej utrzymywać temperaturę w granicach 24–27°C. Regularne, lekkie zraszanie pomaga zachować odpowiednią wilgotność, ale zbiornik musi mieć sprawną wentylację. Charinus acosta dobrze wykorzystuje wąskie szczeliny między korą a ścianką pojemnika, dlatego takie miejsca warto uwzględnić w aranżacji.

Karmienie tępoodwłokowca Charinus acosta

Ze względu na mały rozmiar wymaga bardzo drobnej karmówki. Młode osobniki można karmić muszkami owocówkami lub skoczogonkami. Dorosłe przyjmują nieco większe muszki oraz drobne owady karmowe dopasowane do wielkości tępoodwłokowca.

Pokarm najlepiej podawać pojedynczo i kontrolować, czy został zjedzony. Niezjedzone owady należy usuwać, szczególnie przed wylinką.

Zachowanie i rozmnażanie Charinus acosta

Charinus acosta prowadzi głównie nocny tryb życia. W ciągu dnia ukrywa się pod korą lub w szczelinach, a po zmroku wychodzi na polowanie. Zaniepokojony najczęściej szybko ucieka, dlatego wszystkie prace w pojemniku warto wykonywać ostrożnie.

Jedną z najciekawszych cech tego gatunku jest partenogeneza. Samica może wydać potomstwo bez udziału samca, a w badanych miotach pojawiało się zwykle od 3 do 7 młodych. Po wykluciu młode przebywają na grzbiecie samicy do pierwszej wylinki. Hodowla grupowa jest możliwa, ale wymaga regularnego karmienia, odpowiedniej liczby kryjówek i obserwowania zachowania osobników.